Ιωάννα Παπαδάκη

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα.

Σπούδασα ψυχολογία στο τμήμα Ψυχολογίας του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου και αποφοίτησα το 2012.

Στη συνέχεια ακολούθησα μεταπτυχιακές σπουδές στο Ηνωμένο Βασίλειο και ειδικεύτηκα στη δικαστική ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Kent (MSc in Forensic Psychology, 2013–2014).

Έπειτα το ερευνητικό μου ενδιαφέρον και η εργασιακή μου εμπειρία στο εθνικό σύστημα υγείας της Αγγλίας με οδήγησαν σε περαιτέρω σπουδές πάνω στις Αγχώδεις Διαταραχές και την Κατάθλιψη στο Πανεπιστήμιο του Surrey (Postgraduate Certificate in Low Intensity CBT Therapy).

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 2017, ακολούθησα εξαετή εκπαίδευση στην Οικογενειακή-Συστημική Ψυχοθεραπεία στο Ψυχοθεραπευτικό Ινστιτούτο Αντίστιξη.

Το ενδιαφέρον μου για τις συντροφικές σχέσεις με κινητοποίησε το 2019 να ασχοληθώ με τις «Ψυχοσεξουαλικές Διαταραχές», ένα διετές μετεκπαιδευτικό πρόγραμμα που διοργανώνει το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας Νευροεπιστημών και Ιατρικής Ακρίβειας (ΕΠΙΨΥ), σε συνεργασία με το Αιγινήτειο Νοσοκομείο.

Έπειτα, η θεραπευτική μου δουλειά με ενήλικα άτομα που κάποια από αυτά έγιναν, ήταν γονείς ή ήθελαν να γίνουν γονείς με προέτρεψε να ασχοληθώ με μια επιπλέον εκπαίδευση σχετική με τη Συμβουλευτική Γονέων. Έτσι από το 2022 συνεργάζομαι με την Attachment Parenting Hellas.

Ιδιωτεύω από το 2019, αναλαμβάνοντας τη θεραπεία ενηλίκων (ατόμου, ζεύγους, οικογένειας), δίνοντας έμφαση στην ανάληψη της προσωπικής ευθύνης καθώς και στην ενίσχυση της ανάπτυξης δημιουργικών σχέσεων και της βαθύτερης υπαρξιακής επιθυμίας του ατόμου.

Σημαντικό μέρος της δουλειάς μου έχω αφιερώσει στη συνεργασία με συμβουλευτικά κέντρα (Surrey & Borders NHS Trust) και σωφρονιστικά ιδρύματα (Bracton Centre-Medium Secure Unit) στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ στην Ελλάδα έχω τελέσει χρέη παροχής ψυχοκοινωνικής υποστήριξης σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες στα πλαίσια συνεργασίας με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και Διεθνείς Οργανισμούς.

Στόχος της θεραπευτικής μου δουλειάς είναι η ανάδειξη της μοναδικότητας του ανθρώπινου προσώπου, αξιοποιώντας τις ψυχικές δυνάμεις που διαθέτει, ανεξάρτητα από την όποια ψυχοπαθολογία και προτείνοντας έναν ευχαριστιακό τρόπο ζωής ως απάντηση στη φθορά της καθημερινότητας.